Budynek Miejskiej Kasy Oszczędności we Wrocławiu jest jedynym zrealizowanym elementem szeroko zakrojonego planu przebudowy Starego Miasta z lat 20. XX wieku. Projekt ten, forsowany przez architekta Maxa Berga, miał przekształcić Wrocław w nowoczesną metropolię w duchu Neues Bauen. Plany zakładały podwyższenie zabudowy na Rynku oraz stworzenie nowego układu komunikacyjnego z biurowcami w miejscu części średniowiecznej dzielnicy.

 

Konkurs architektoniczny na budowę siedziby Miejskiej Kasy Oszczędności ogłoszono w 1929 roku. Laureatem został Heinrich Rump, który zaproponował 36-metrowy wieżowiec. Do budowy wykorzystano nowoczesną konstrukcję żelbetową, a ściany zewnętrzne pokryto okładziną z wapna muszlowego. Na szczególną uwagę zasługują płaskorzeźby autorstwa Gustava Schmidta w portalu wejściowym. Artysta przedstawił w nich motyw oszczędzania, wykorzystując egipską perspektywę pasową do ukazania obiegu pieniądza, sposobów zarabiania oraz wpływu finansów na codzienne życie.

 

Budynek Miejskiej Kasy Oszczędności we Wrocławiu jest jedynym zrealizowanym elementem szeroko zakrojonego planu przebudowy Starego Miasta z lat 20. XX wieku. Projekt ten, forsowany przez architekta Maxa Berga, miał przekształcić Wrocław w nowoczesną metropolię w duchu Neues Bauen. Plany zakładały podwyższenie zabudowy na Rynku oraz stworzenie nowego układu komunikacyjnego z biurowcami w miejscu części średniowiecznej dzielnicy.

 

Konkurs architektoniczny na budowę siedziby Miejskiej Kasy Oszczędności ogłoszono w 1929 roku. Laureatem został Heinrich Rump, który zaproponował 36-metrowy wieżowiec. Do budowy wykorzystano nowoczesną konstrukcję żelbetową, a ściany zewnętrzne pokryto okładziną z wapna muszlowego. Na szczególną uwagę zasługują płaskorzeźby autorstwa Gustava Schmidta w portalu wejściowym. Artysta przedstawił w nich motyw oszczędzania, wykorzystując egipską perspektywę pasową do ukazania obiegu pieniądza, sposobów zarabiania oraz wpływu finansów na codzienne życie.