Jesteś w:
Miasta
Obiekty
Historia siedziby Muzeum Narodowego w Krakowie rozpoczęła się od wizji Adolfa Szyszko-Bohusza dotyczącej budowy Pomnika Wolności, w skład którego miał wchodzić gmach muzealny. Lokalizacja kompleksu Pomnika-Muzeum nie była przypadkowa: to właśnie z wylotu ulicy Wolskiej w 1914 roku wymaszerowała ku granicy z Rosją Pierwsza Kompania Kadrowa.
Prace nad koncepcją Pomnika-Muzeum zostały przerwane z powodu braku finansowania. Do pomysłu powrócono w 1933 roku, ogłaszając konkurs już tylko na budowę samego gmachu muzeum. W momencie wybuchu II Wojny Światowej budynek był ukończony zaledwie w około 60 procentach. Kontynuację prac podjęto w latach 50., realizując jednak znacznie uproszczoną formę pierwotnego projektu. Gmach został ostatecznie w pełni otwarty dla zwiedzających dopiero w latach 70. XX wieku.
KOŚCIÓŁ DOMINIKANÓW W WARSZAWIE
Architektura sakralna Pieńkowskiego jest natychmiast rozpoznawalna dzięki wypracowaniu przez niego własnego, unikatowego stylu. W swoich projektach często sięgał po takie materiały jak cegła, betonowe elementy prefabrykowane oraz żelbetowe konstrukcje przypominające żebra. Styl ten najpełniej uwidacznia się w jednej z jego ostatnich realizacji: kościele dominikanów na warszawskim Służewie.
Projekt Pieńkowskiego został dodatkowo wzbogacony przez dzieła dwóch innych wybitnych artystów: krucyfiks autorstwa Jerzego Nowosielskiego oraz kaplicę zaprojektowaną przez Stanisława Niemczyka.
Budowa katedry ciągnęła się blisko 30 lat, a jej projekt ewoluował w trakcie realizacji. W latach 70. XX wieku zdecydowano o wyposażeniu wnętrz. Projekt opracowali architekt Mieczysław Król i rzeźbiarz Jerzy Egon Kwiatkowski. W monumentalną oprawę architektoniczną Gawlika wprowadzili oni nowoczesne rozwiązania, bazujące głównie na pracach rzeźbiarskich. I to właśnie wnętrza katedry, oparte na estetycznym kontraście, stanowią dziś najciekawszy artystycznie element świątyni.
